مقدمه: آزمایش بیماری های قلبی یکی از ابزارهای کلیدی در تشخیص زودهنگام مشکلات قلبی و عروقی می باشد. این آزمایش ها شامل روش های مختلفی مانند نوار قلب، تست ورزش، اکوکاردیوگرافی و آنژیوگرافی هستند که هر کدام اطلاعات دقیقی درباره عملکرد قلب، ساختار آن و میزان جریان خون در عروق کرونر ارائه می دهند. پزشکان با بررسی نتایج این آزمایش ها می توانند وضعیت سلامت قلب را به صورت جامع ارزیابی کرده و از بروز عوارض جدی جلوگیری کنند.
افرادی که دارای عوامل خطر مانند چاقی، دیابت، فشار خون بالا، سیگار کشیدن یا سابقه خانوادگی بیماری های قلبی هستند، باید به صورت منظم تحت آزمایش بیماری های قلبی قرار گیرند. این بررسی ها به پزشک اجازه می دهد تا حتی در صورت نبود علائم آشکار، اختلالات پنهان را شناسایی کرده و اقدامات درمانی یا پیشگیرانه لازم را در زمان مناسب آغاز نماید.
یکی از علل اصلی بیماری و مرگ و میر در سراسر جهان، بیماری قلبی یا حمله قلبی است. درک میزان خطر و شناسایی مشکلات قلبی برای مدیریت مؤثر و پیشگیری از آن بسیار حیاتی است. آزمایش های خون، نقش مهمی در تعیین میزان خطر ابتلا به بیماری عروق کرونر قلب داشته و اطلاعات ارزشمندی درباره سلامت قلب فرد ارائه می دهند.
در این مقاله، به بررسی انواع آزمایش های خونی که می توانند مشکلات قلبی را شناسایی کرده و خطر ابتلا به بیماری عروق کرونر قلب را مشخص کنند و همچنین تست های تصویربرداری مکمل خواهیم پرداخت و راهنمایی جامع برای بیماران، پزشکان و متخصصان حوزه سلامت ارائه خواهیم داد.
درک بیماری عروق کرونر قلب
نام دیگر بیماری عروق کرونر قلب، بیماری قلبی کرونری است. این بیماری زمانی رخ می دهد که تجمع کلسترول و سایر مواد زائد باعث تنگی یا انسداد عروق کرونر می شود؛ همان رگ هایی که وظیفه تأمین خون عضله قلب را بر عهده دارند. این تجمع می تواند شامل مواد دیگری نیز باشد. نتیجه این وضعیت می تواند درد قفسه سینه (آنژین)، حمله قلبی و سایر رویدادهای جدی قلبی و عروقی باشد. شناسایی افرادی که در معرض خطر هستند از طریق آزمایش های خون در مراکز فوریت های پزشکی می تواند به اجرای اقدامات پیشگیرانه و طرح های درمانی شخصی سازی شده برای هر فرد، کمک کند.
مطلب پیشنهادی: آزمایش پاپ اسمیر: کاربرد، نحوه انجام و تفسیر نتایج
تست های تشخیص نارسایی قبلی
برای تشخیص نارسایی قلبی، پزشک شما را معاینه کرده و درباره علائم و سابقه پزشکی تان سوالاتی می پرسد. همچنین بررسی می کند که آیا شما عوامل خطر ابتلا به نارسایی قلبی مانند فشار خون بالا، بیماری عروق کرونر یا دیابت را دارید یا خیر.
پزشک شما با استفاده از دستگاهی به نام گوشی پزشکی، به صدای قلب و ریه های شما گوش می دهد. ممکن است هنگام گوش دادن به صدای قلب، صدایی شبیه به «فِش فِش» که به آن سوفل قلبی گفته می شود، شنیده شود. همچنین پزشک ممکن است به رگ های گردن شما نگاه کند و وجود ورم در پاها و شکم را بررسی نماید.
مطلب پیشنهادی: آزمایش تیروئید چیست؟
آزمایش هایی که ممکن است برای تشخیص نارسایی قلبی انجام شوند، عبارت اند از:
- آزمایش خون. آزمایش خون می تواند به تشخیص بیماری هایی که ممکن است بر قلب تأثیر بگذارند کمک کند. همچنین، این آزمایش می تواند به بررسی سطح پروتئین خاصی که توسط قلب و رگ های خونی تولید می شود، بپردازد. در زمان نارسایی قلبی، سطح این پروتئین افزایش می یابد.
- تصویربرداری با اشعه ایکس از قفسه سینه (X-ray). تصاویر رادیولوژی می توانند وضعیت ریه ها و قلب را نشان دهند.
- نوار قلب ECG) یا (EKG. این آزمایش سریع و بدون درد است که سیگنال های الکتریکی قلب را ثبت می کند. نوار قلب می تواند نشان دهد که ضربان قلب شما چه قدر سریع یا آهسته است.
- اکوکاردیوگرافی. امواج صوتی، تصاویری از قلب در حال تپش ثبت می کنند. این آزمایش، اندازه، ساختار، دریچه ها و جریان خون در قلب را نشان می دهد.
- کسر جهشی (Ejection Fraction). کسر جهشی اندازه گیری درصد خونی است که در هر بار انقباض قلب از آن خارج می شود. این اندازه گیری در طول اکوکاردیوگرافی انجام می شود و به طبقه بندی نارسایی قلبی و تصمیم گیری در مورد درمان کمک می کند. کسر جهشی ۵۰٪ یا بیشتر، ایده آل در نظر گرفته می شود، اما حتی با این مقدار هم ممکن است فرد دچار نارسایی قلبی باشد.
- تست های ورزش یا تست های استرس. در این تست ها معمولاً از شما خواسته می شود که روی تردمیل ره بروید یا با دوچرخه ثابت رکاب بزنید و در همان حین، عملکرد قلب تان پایش می شود. این تست ها نشان می دهند که قلب در هنگام فعالیت بدنی چگونه واکنش نشان می دهد. اگر نتوانید ورزش کنید، ممکن است به جای آن دارویی به شما داده شود که اثری شبیه به ورزش روی قلب دارد.
- سی تی اسکن قلب. این آزمایش که به آن سی تی اسکن قلبی هم گفته می شود، با استفاده از پرتو ایکس (X-ray) تصاویری مقطعی و دقیق از قلب تهیه می کند.
- ام آر آی قلب. در این آزمایش از میدان مغناطیسی و امواج رادیویی برای ایجاد تصاویر دقیق از قلب استفاده می شود.
- آنژیوگرافی کرونری. این آزمایش به شناسایی انسداد در شریان های قلب کمک می کند. پزشک یک لوله نازک و انعطاف پذیر به نام کاتتر را وارد یک رگ خونی — معمولاً در کشاله ران یا مچ دست — کرده و آن را به سمت قلب هدایت می کند. از طریق این کاتتر، رنگ مخصوصی تزریق می شود تا شریان های قلب در تصاویر اشعه ایکس واضح تر دیده شوند.
- بیوپسی عضله قلب. در این آزمایش، پزشک قطعات بسیار کوچکی از بافت عضله قلب را برای بررسی برمی دارد. این آزمایش ممکن است برای تشخیص برخی از انواع بیماری های عضله قلب که منجر به نارسایی قلبی می شوند، انجام شود.
مطلب پیشنهادی: آزمایش کبد: تست های عملکرد، دلایل و تفسیر کامل نتایج
تعیین مرحله نارسایی قلبی
در حین یا پس از انجام آزمایش های مربوط به نارسایی قلبی، ممکن است پزشک مرحله بیماری را برای شما مشخص کند. تعیین مرحله بیماری به انتخاب مناسب ترین روش درمان کمک می کند. دو روش اصلی برای تعیین مرحله نارسایی قلبی وجود دارد:
مطلب پیشنهادی: آزمایش کم خونی: انواع، نحوه تشخیص و آمادگی
1- دسته بندی انجمن قلب نیویورک (NYHA)
این سیستم نارسایی قلبی را به چهار دسته عددی تقسیم می کند. گاهی از اعداد رومی برای نام گذاری این دسته ها استفاده می شود.
- کلاس ۱ (Class I). هیچ علامتی از نارسایی قلبی وجود ندارد. فعالیت های بدنی معمول بدون مشکل انجام می شوند.
- کلاس ۲ (Class II). فعالیت های روزمره بدون مشکل انجام می شوند، اما فعالیت شدید باعث تنگی نفس یا خستگی می شود.
- کلاس ۳ (Class III). انجام فعالیت های روزمره دشوار است. حتی فعالیت های معمول ممکن است موجب بروز علائمی مانند تنگی نفس یا خستگی شوند.
- کلاس ۴ (Class IV). تنگی نفس حتی در حالت استراحت نیز وجود دارد. این مرحله شدیدترین نوع نارسایی قلبی را شامل می شود و بیمار ممکن است در حالت عادی نیز احساس ناراحتی داشته باشد.
مطلب پیشنهادی: آزمایش HPV: انواع، تشخیص و نحوه انجام
2- دسته بندی نارسایی قلبی بر اساس انجمن قلب آمریکا (AHA) و کالج قلب و عروق آمریکا (ACC)
این سیستم طبقه بندی بر پایه مراحل پیشرفت بیماری طراحی شده و از حروف A تا D استفاده می کند. تفاوت مهم این سیستم با طبقه بندی NYHA این است که حتی افرادی که هنوز علائمی ندارند ولی در معرض خطر هستند نیز در آن لحاظ شده اند.
مطلب پیشنهادی: نحوه آمادگی برای آزمایش چربی خون: آیا نیاز به ناشتایی دارد؟
- مرحله A. عوامل خطر وجود دارد، ولی بدون علائم.
- مرحله B. بیماری قلبی وجود دارد، ولی بدون علائم نارسایی.
- مرحله C. بیماری قلبی همراه با علائم نارسایی.
- مرحله D. نارسایی قلبی پیشرفته با نیاز به درمان های تخصصی.
پزشکان اغلب از هر دو سیستم طبقه بندی NYHA) و (AHA/ACC به طور هم زمان استفاده می کنند تا مناسب ترین گزینه های درمانی را تعیین کنند. پزشک شما می تواند به شما در درک مرحله بیماری تان کمک کند.
مطلب پیشنهادی: آزمایش چربی خون: تشخیص، آمادگی، تفسیر نتایج
آزمایش های خون حیاتی برای شناسایی مشکلات قلبی
پروفایل چربی (Lipid Profile)
پروفایل چربی، که با نام آزمایش کلسترول نیز شناخته می شود، میزان تری گلیسرید و کلسترول موجود در خون را اندازه گیری می کند. اجزای اصلی پروفایل چربی عبارت اند از:
مطلب پیشنهادی: پنل لیپید (پروفایل چربی) چیست؟
- کلسترول کل (Total Cholesterol)
سطوح بالای کلسترول کل می تواند خطر ابتلا به بیماری عروق کرونر قلب (CAD) را افزایش دهد. - کلسترول لیپوپروتئین با چگالی کم (LDL)
این نوع کلسترول که به عنوان «کلسترول بد» شناخته می شود، در صورت بالا بودن سطح آن، با افزایش خطر بیماری قلبی کرونری مرتبط است. - کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا (HDL)
این نوع کلسترول به عنوان «کلسترول خوب» شناخته می شود. سطوح بالای HDL نقش محافظتی در برابر بیماری عروق کرونر قلب دارد. - تری گلیسریدها (Triglycerides)
سطوح بالای تری گلیسرید می تواند به سخت شدن و تنگ شدن شریان ها منجر شود، که این موضوع خطر بیماری های قلبی را افزایش می دهد.
مطلب پیشنهادی: آزمایش کلیه: بررسی عملکرد کلیه، آمادگی و تفسیر نتایج
پروتئین واکنشی C با حساسیت بالا (hs-CRP)
CRP یا پروتئین واکنشی C، شاخصی برای شناسایی وجود التهاب در بدن است. این آزمایش می تواند میزان بسیار پایین این پروتئین را اندازه گیری کند که ممکن است نشان دهنده التهاب در رگ های قلب باشد. سطوح بالای hs-CRP با افزایش خطر ابتلا به بیماری عروق کرونر قلب مرتبط است و ابزاری ارزشمند برای ارزیابی خطرات قلبی و عروقی محسوب می شود.
لیپوپروتئین (a) یا Lp(a)
لیپوپروتئین(a) نوعی لیپوپروتئین مشابه LDL است. سطوح بالای Lp(a) از عوامل خطر برای بیماری عروق کرونر قلب محسوب می شوند، زیرا ممکن است باعث افزایش تشکیل لخته خون در شریان ها شوند. این آزمایش به ویژه برای افرادی که سابقه خانوادگی بیماری قلبی دارند، مفید است.
مطلب پیشنهادی: آزمایش قند خون: انواع، علائم و تفسیر نتایج
آپولیپوپروتئین B (ApoB)
ApoB پروتئینی است که در لیپوپروتئین های LDL و VLDL وجود دارد. سطوح بالای ApoB با افزایش خطر بیماری عروق کرونر مرتبط است، زیرا نشان دهنده تعداد بالای ذرات آترژنیک (تشکیل دهنده پلاک چربی) در خون است. اندازه گیری ApoB می تواند ارزیابی دقیق تری از خطر بیماری های قلبی-عروقی نسبت به اندازه گیری LDL به تنهایی ارائه دهد.
مطلب پیشنهادی: آزمایش فشار خون: نحوه اندازه گیری و تفسیر نتایج
قند خون ناشتا و هموگلوبین A1c
دیابت یکی از عوامل خطر مهم برای بیماری عروق کرونر قلب (CAD) است.
آزمایش قند خون ناشتا میزان قند خون را پس از یک شب ناشتا بودن اندازه گیری می کند، در حالی که آزمایش هموگلوبین A1c میانگین قند خون را در دو تا سه ماه گذشته نشان می دهد. سطوح بالای این دو شاخص، نشان دهنده کنترل نامناسب قند خون و افزایش احتمال ابتلا به بیماری های قلبی است.
مطلب پیشنهادی: آزمایش روماتیسم مفصلی
BNP (پپتید ناتریورتیک نوع B) و NT-proBNP (نوع پیش ساز آن)
BNP و NT-proBNP هورمون هایی هستند که در پاسخ به افزایش فشار در قلب ترشح می شوند. سطوح بالای این هورمون ها در آزمایش می تواند نشانه ای از نارسایی قلبی باشد. این آزمایش ها در ارزیابی شدت نارسایی قلبی و تصمیم گیری درمانی بسیار مؤثر هستند.
هموسیستئین (Homocysteine)
هموسیستئین یک نوع اسید آمینه است که در صورت افزایش در خون می تواند به دیواره شریان ها آسیب رسانده و به تشکیل لخته های خونی منجر شود. سطوح بالای هموسیستئین، شاخصی مؤثر در ارزیابی خطر بیماری عروق کرونر قلب به شمار می رود.
فیبرینوژن (Fibrinogen)
فیبرینوژن یکی از فاکتورهای انعقادی خون است. سطوح بالای آن می تواند نشان دهنده افزایش خطر رویدادهای قلبی-عروقی باشد، زیرا باعث تسهیل در تشکیل لخته خون می شود. این آزمایش در تشخیص خطر بیماری عروق کرونر و برنامه ریزی اقدامات پیشگیرانه نقش مهمی ایفا می کند.
مطلب پیشنهادی: آزمایش بارداری: انواع، نحوه انجام و تفسیر نتایج
ادغام نتایج آزمایش های خون برای ارزیابی خطر بیماری عروق کرونر قلب
ترکیب نتایج این آزمایش های خون با سایر اطلاعات بالینی، مانند فشار خون، وضعیت سیگار کشیدن و سابقه خانوادگی، به پزشکان و ارائه دهندگان خدمات سلامت این امکان را می دهد که میزان کلی خطر ابتلا به بیماری عروق کرونر قلب را در هر بیمار محاسبه کنند. ابزارهایی مانند امتیاز خطر فرامینگهام (Framingham Risk Score) و محاسبه گر خطر ASCVD انجمن قلب آمریکا (AHA) چندین عامل را با هم ترکیب کرده و ارزیابی جامعی از خطر بیماری های قلبی عروقی ارائه می دهند.
مدیریت خطر فردی
شناسایی افرادی که به احتمال زیاد دچار بیماری عروق کرونر قلب می شوند از طریق آزمایش های خون، زمینه ساز اجرای راهبردهای مدیریت خطر به صورت فردی است. این راهبردها ممکن است شامل موارد زیر باشند:
تغییرات در سبک زندگی
تغییر رژیم غذایی، افزایش فعالیت بدنی، ترک سیگار و کنترل وزن.
داروها
استاتین ها برای کاهش کلسترول، داروهای کنترل فشار خون و داروهای ضد دیابت برای مدیریت سطح قند خون.
پایش منظم
انجام آزمایش های خون دوره ای و مراجعه منظم به پزشک برای بررسی عوامل خطر و در صورت نیاز تنظیم برنامه درمانی.
مطلب پیشنهادی: آزمایش ویتامین ها و مواد معدنی بدن با تفسیر نتایج
درمان نارسایی قلبی
درمان نارسایی قلبی ممکن است به علت آن بستگی داشته باشد. معمولاً درمان شامل تغییرات در سبک زندگی و داروها است. اگر بیماری دیگری باعث نارسایی قلبی شده باشد، درمان آن ممکن است به بهبود نارسایی قلبی کمک کند.
برخی از افراد مبتلا به نارسایی قلبی نیاز به جراحی برای باز کردن عروق مسدود یا کاشت دستگاهی برای کمک به عملکرد بهتر قلب دارند.
با درمان مناسب، علائم نارسایی قلبی ممکن است بهبود یابد.
داروها برای مشکلات قلبی
ترکیبی از داروها ممکن است برای درمان نارسایی قلبی استفاده شود. داروهای خاص مورد استفاده بستگی به علت نارسایی قلبی و علائم بیمار دارد. داروهایی که برای درمان نارسایی قلبی به کار می روند شامل موارد زیر هستند:
- مهارکننده های آنزیم تبدیل کننده آنژیوتانسین (ACE inhibitors). این داروها رگ های خونی را شل می کنند تا فشار خون را کاهش دهند، جریان خون را بهبود بخشند و فشار روی قلب را کم کنند. این داروها شامل انالاپریل (Vasotec, Epaned)، لیزینوپریل (Zestril, Qbrelis) و کاپتوپریل می باشند.
- مسدودکننده های گیرنده آنژیوتانسین II (ARBs). این داروها فواید مشابهی با مهارکننده های ACE دارند و ممکن است برای افرادی که نمی توانند مهارکننده های ACE را تحمل کنند، جایگزین مناسبی باشند و شامل لوزارتان (Losartan) ، والسارتان (Valsartan) و کندسارتان (Candesartan) هستند.
- مهارکننده های گیرنده آنژیوتانسین به همراه مهارکننده نپریلایسین (ARNIs). این دارو ترکیبی از دو داروی کنترل فشار خون است که برای درمان نارسایی قلبی استفاده می شود. نام ترکیبی: ساکوبیتریل-والسارتان. این دارو برای برخی از بیماران مبتلا به نارسایی قلبی با کاهش کسر جهشی EF) کاهش یافته( تجویز می شود و می تواند از بستری شدن در بیمارستان پیشگیری کند.
- بتا بلاکرها (Beta blockers). این داروها ضربان قلب را کند و فشار خون را کاهش می دهند. آن ها علائم نارسایی قلبی را کاهش داده و به بهبود عملکرد قلب کمک می کنند. اگر دچار نارسایی قلبی هستید، بتا بلاکرها ممکن است طول عمر شما را افزایش دهند. نمونه ها: کارودیلول ، متوپرولول و بیزوپرولول.
- دیورتیک ها (Diuretics). معمولاً به آن ها «قرص های آب» گفته می شود، این داروها باعث افزایش دفع ادرار می شوند و از تجمع مایعات در بدن جلوگیری می کنند. دیورتیک ها مانند فوروسمید (Lasix, Furoscix) همچنین باعث کاهش مایعات در ریه ها شده و تنفس را آسان تر می کنند. برخی از دیورتیک ها ممکن است باعث کاهش پتاسیم و منیزیم بدن شوند. پزشک ممکن است مکمل هایی برای جبران این کمبود تجویز کند. اگر دیورتیک مصرف می کنید، احتمالاً لازم است آزمایش خون منظم برای بررسی سطح پتاسیم و منیزیم داشته باشید.
- دیورتیک های نگهدارنده پتاسیم (Potassium-sparing diuretics). به آن ها آنتاگونیست های آلدوسترون نیز گفته می شود، شامل اسپیرونولاکتون (Aldactone, CaroSpir) و اپلرنون (Inspra) هستند. این داروها می توانند به افرادی که نارسایی قلبی شدید با کسر جهشی کاهش یافته (HFrEF) دارند کمک کنند تا عمر طولانی تری داشته باشند. بر خلاف برخی دیورتیک های دیگر، این داروها ممکن است سطح پتاسیم خون را به حد خطرناکی افزایش دهند. درباره رژیم غذایی و میزان پتاسیم مصرفی با پزشک خود مشورت کنید.
- مهارکننده های سدیم-گلوکز کوترانسپورتر-۲ (SGLT2 inhibitors). این داروها به کاهش قند خون کمک می کنند و معمولاً همراه با رژیم غذایی و ورزش برای درمان دیابت نوع ۲ تجویز می شوند. اما یکی از درمان های اولیه نارسایی قلبی نیز هستند، چون مطالعات نشان داده اند این داروها خطر بستری شدن و مرگ در افراد مبتلا به برخی انواع نارسایی قلبی را کاهش می دهند، حتی اگر دیابت نداشته باشند. نمونه ها شامل کاناگلیفلوزین (Invokana)، دپاگلیفلوزین (Farxiga) و امپاگلیفلوزین (Jardiance)می باشد.
- دیگوکسین (Lanoxin). این دارو که به آن دیجیتالیس هم گفته می شود، به قلب کمک می کند که بهتر منقبض شده و خون را پمپاژ کند. همچنین ضربان قلب را کند می کند. دیگوکسین علائم نارسایی قلبی را در افراد مبتلا به HFrEF کاهش می دهد و معمولاً به کسانی که دچار اختلال ریتم قلب مثل فیبریلاسیون دهلیزی هستند، داده می شود.
- هیدرالازین و ایزوسوربید دینیتریت (BiDil). این ترکیب دارویی به شل شدن رگ های خونی کمک می کند. ممکن است اگر علائم نارسایی قلبی شدید باشند و مهارکننده های ACE یا بتا بلاکرها موثر نبوده باشند، به درمان اضافه شود.
- وریسیگوآت (Verquvo). این دارو برای نارسایی قلبی مزمن است و روزی یک بار خورده می شود. نوعی داروی محرک سیکلاز گوانیلات محلول خوراکی (sGC stimulator) است. مطالعات نشان داده اند افرادی که این دارو را مصرف کرده اند، کمتر بستری شده اند و مرگ ناشی از نارسایی قلبی و بیماری قلبی کاهش یافته است.
- اینوتروپ های مثبت (Positive inotropes). این داروها ممکن است به صورت داخل وریدی به بیمارانی با انواع خاصی از نارسایی قلبی شدید که در بیمارستان بستری هستند، داده شوند. آن ها به قلب کمک می کنند خون را بهتر پمپ کرده و فشار خون را حفظ کند. اما استفاده طولانی مدت از این داروها با افزایش خطر مرگ در برخی افراد، مرتبط است. درباره فواید و خطرات این داروها با پزشک خود صحبت کنید.
- داروهای دیگر.
پزشک ممکن است داروهای دیگری هم برای درمان علائم خاص تجویز کند، مانند:
نیترات ها برای درد قفسه سینه،
استاتین ها برای کاهش کلسترول،
داروهای ضد انعقاد برای پیشگیری از لخته شدن خون.
ممکن است پزشک شما نیاز داشته باشد دوز داروهای تان را به طور مکرر تغییر دهد. این موضوع بیشتر زمانی اتفاق می افتد که تازه داروی جدیدی شروع کرده اید یا وضعیت شما بدتر شده است.
اگر علائم نارسایی قلبی شما تشدید شود، ممکن است نیاز باشد در بیمارستان بستری شوید. در بیمارستان ممکن است موارد زیر برای شما انجام شود:
- داروهایی برای کاهش علائم شما.
- داروهای بیشتر برای کمک به بهبود عملکرد قلب.
- اکسیژن از طریق ماسک یا لوله های کوچک داخل بینی.
اگر نارسایی قلبی شما شدید باشد، ممکن است لازم باشد برای مدت طولانی از اکسیژن مکمل استفاده کنید.
مطلب پیشنهادی: آزمایش بیماری های مقاربتی (STD) با تفسیر نتایج
جراحی یا روش های دیگر
ممکن است جراحی یا درمان های دیگر، برای قرار دادن یک دستگاه در قلب توصیه شود تا بیماری ای که منجر به نارسایی قلبی شده را درمان کند.
جراحی یا روش های دیگر برای نارسایی قلبی ممکن است شامل موارد زیر باشند:
- جراحی بای پس عروق کرونری. اگر عروق قلب به شدت مسدود شده باشند و باعث نارسایی قلبی شوند، ممکن است به این جراحی نیاز داشته باشید. در این جراحی، یک رگ سالم از پا، بازو یا سینه برداشته شده و بالاتر و پایین تر از عروق مسدود شده در قلب وصل می شود تا مسیر جدیدی برای جریان خون به عضله قلب ایجاد شود.
- عمل دریچه قلب. اگر دریچه آسیب دیده قلب باعث نارسایی قلبی شده باشد، پزشک ممکن است تعمیر یا تعویض دریچه را پیشنهاد دهد. انواع مختلفی از جراحی های دریچه قلب وجود دارد که نوع آن بستگی به علت بیماری دریچه دارد. این جراحی ها می توانند به صورت باز یا کم تهاجمی انجام شوند.
- دستگاه دفیبریلاتور کاشتنی قلبی (ICD). این دستگاه برای پیشگیری از عوارض نارسایی قلبی استفاده می شود، اما خود نارسایی قلبی را درمان نمی کند. ICD شبیه یک ضربان ساز است و زیر پوست قفسه سینه کاشته می شود و با سیم هایی از رگ ها وارد قلب می شود. این دستگاه ضربان قلب را کنترل می کند و اگر قلب با ریتم خطرناک بزند، آن را اصلاح می کند. اگر قلب ایستاد، دستگاه با شوک الکتریکی آن را به ریتم طبیعی بازمی گرداند. ICD می تواند مانند ضربان ساز نیز عمل کند و ضربان کند قلب را افزایش دهد.
- درمان بازسازی کننده قلب (CRT). که به آن ضربان سازی دو بطنی نیز گفته می شود، برای افرادی با نارسایی قلبی است که بطن های پایینی قلب با هم هماهنگ نمی زنند. دستگاهی سیگنال های الکتریکی به بطن های پایین می فرستد تا هماهنگ تر منقبض شوند و پمپاژ خون بهتر انجام شود. این درمان ممکن است همراه با ICD استفاده شود.
- دستگاه کمکی بطن (VAD). این دستگاه به پمپاژ خون از بطن های پایین قلب به بدن کمک می کند و به آن دستگاه حمایت مکانیکی گردش خون نیز گفته می شود. معمولاً در بطن چپ پایین کاشته می شود. اگر در انتظار پیوند قلب هستید، پزشک ممکن است این دستگاه را توصیه کند. همچنین ممکن است برای بیمارانی که شرایط پیوند ندارند، به عنوان درمان دائمی استفاده شود.
- پیوند قلب. برخی افراد، نارسایی قلبی شدیدی دارند که جراحی یا داروها مؤثر نیستند و ممکن است نیاز به تعویض قلب با یک قلب اهدا شده سالم داشته باشند. پیوند قلب برای همه مناسب نیست و تیمی از متخصصان در مرکز پیوند تصمیم می گیرند آیا این روش برای شما ایمن و مفید است یا خیر.
مراقبت از علائم و مراقبت در پایان زندگی
پزشک ممکن است برای کاهش علائم بیماری و بهبود کیفیت زندگی، مراقبت های ویژه ای را توصیه کند که به آن مراقبت تسکینی گفته می شود. این نوع مراقبت برای هر فردی که به بیماری جدی یا تهدیدکننده زندگی دچار است، می تواند مفید باشد. مراقبت تسکینی می تواند به کاهش علائم خودِ بیماری یا عوارض ناشی از درمان کمک کند.
در برخی از بیماران مبتلا به نارسایی قلبی، ممکن است داروها دیگر مؤثر نباشند و پیوند قلب یا استفاده از دستگاه های کمکی نیز امکان پذیر نباشد. در چنین شرایطی، ممکن است مراقبت ویژه ای برای پایان زندگی پیشنهاد شود که هدف آن تأمین آسایش، حمایت عاطفی و حفظ کرامت بیمار در روزها یا ماه های پایانی زندگی است. به این نوع مراقبت، مراقبت در پایان زندگی گفته می شود.
در مراقبت در پایان زندگی، خانواده و دوستان — با همراهی پرستاران، مددکاران اجتماعی و داوطلبان آموزش دیده — نقش فعالی در مراقبت و آرام سازی بیمار ایفا می کنند. این مراقبت ها می توانند در منزل، خانه های سالمندان یا مراکز نگهداری و مراقبت ارائه شوند.
مراقبت در پایان زندگی (Hospice Care) خدمات زیر را برای بیماران و عزیزان آن ها فراهم می کند:
- حمایت عاطفی
- حمایت روانی
- حمایت معنوی
گرچه صحبت کردن درباره مسائل مربوط به پایان زندگی ممکن است دشوار باشد، اما گفت و گو با خانواده و تیم درمانی درباره این موضوعات اهمیت زیادی دارد. بخشی از این گفت و گو معمولاً مربوط به تهیه یک دستورالعمل مراقبتی پیشرفته خواهد بود. این اصطلاح به راهنمایی ها و دستورات شفاهی یا کتبی گفته می شود که شما در مورد نوع مراقبت پزشکی مورد نظرتان ارائه می دهید، در صورتی که در آینده قادر به صحبت کردن یا تصمیمگیری نباشید.
اگر دستگاه ICD (دفیبریلاتور کاشتنی) دارید، یکی از نکات مهمی که باید با خانواده و تیم پزشکی خود در میان بگذارید این است که آیا لازم است دستگاه خاموش شود تا در صورت ایست قلبی، دیگر شوکی برای ادامه تپش قلب وارد نکند.
نتیجه گیری نهایی درباره آزمایش های خون برای سلامت قلب
آزمایش های خون، ابزارهای بسیار ارزشمندی برای تشخیص زودهنگام و ارزیابی خطر بیماری عروق کرونر قلب هستند. با اندازه گیری شاخص های مختلفی مانند سطح کلسترول، نشانگرهای التهاب و کنترل قند خون، پزشکان و ارائه دهندگان خدمات درمانی می توانند افراد در معرض خطر را شناسایی کرده و اقدامات هدفمندی را برای جلوگیری از پیشرفت بیماری قلبی انجام دهند.
