آزمایش سرطان رحم، یکی از مهم ترین روش های تشخیص زود هنگام این بیماری است.
سرطان رحم، معمولاً با علائمی مانند خونریزی غیرطبیعی واژینال یا درد لگنی همراه است و خوشبختانه در بسیاری از موارد در مراحل اولیه قابل تشخیص و درمان می باشد.
با مطالعه این مقاله، با انواع آزمایش سرطان رحم، روش های تشخیص شامل بیوپسی، سونوگرافی، آزمایش خون و گزینه های درمانی دیگر آشنا خواهید شد.
مطلب پیشنهادی: آزمایش سرطان
سرطان رحم چیست؟
سرطان رحم، نوعی از سرطان است که اغلب در مراحل اولیه تشخیص داده می شود، زیرا معمولاً با علائم قابل توجه همراه است. از نشانه های هشداردهنده شایع می توان به خونریزی غیرطبیعی واژینال به ویژه پس از یائسگی یا درد لگنی اشاره کرد.
اگر این علائم را تجربه کنید، پزشک ممکن است انجام آزمایش های تشخیصی را برای بررسی سرطان رحم توصیه کند.
آزمایش های مورد استفاده برای تشخیص سرطان رحم
شش آزمایش اصلی که پزشکان برای تشخیص سرطان رحم استفاده می کنند و نحوه عملکرد هر یک از آن ها، شامل موارد زیر می باشد:
۱. سابقه پزشکی
سابقه پزشکی، شامل اطلاعات مربوط به وضعیت سلامت فعلی شما و سلامت تان در طول زندگی است. برای درک بهتر وضعیت کنونی سلامتی تان و شناسایی عوامل خطر سرطان رحم، پزشک درباره علائم، بیماری های قبلی و سابقه خانوادگی شما ممکن است سوالاتی مانند موارد زیر را مطرح کند:
- آیا تاکنون سابقه ابتلا به سرطان دیگری را داشته اید؟
- چه داروهایی مصرف می کنید؟
- آیا تا به حال باردار شده اید؟
- در چه سنی قاعدگی شما آغاز شده است؟
- در چه سنی وارد یائسگی شده اید؟
- آیا در خانواده شما سابقه سرطان رحم یا بیماری های ژنتیکی ارثی مانند سندرم لینچ (یک بیماری ژنتیکی که خطر ابتلا به چند نوع سرطان را افزایش می دهد) وجود دارد؟
۲. معاینه فیزیکی
معاینه فیزیکی به پزشک کمک می کند اطلاعاتی درباره وضعیت کلی سلامت شما به دست آورد و علائم احتمالی سرطان رحم را بررسی کند. این اطلاعات می تواند شامل قد، وزن و علائم حیاتی مانند ضربان قلب، فشار خون و دمای بدن باشد.
معاینه لگن، نوعی معاینه فیزیکی است که برای بررسی اندام های دستگاه تولید مثلی انجام می شود. در طول معاینه لگن، پزشک اندام تناسلی خارجی را بررسی می کند و سپس با وارد کردن دو انگشت به داخل واژن و هم زمان فشار دادن ناحیه شکم، رحم و تخمدان ها را از نظر وجود هرگونه ناهنجاری ارزیابی می کند.
در موارد پیشرفته سرطان رحم، ممکن است توده ها یا تغییرات غیرطبیعی در رحم یا بافت های اطراف آن قابل تشخیص باشند.
همچنین ممکن است پزشک در طول معاینه لگن، آزمایش پاپ اسمیر انجام دهد.
آزمایش پاپ اسمیر برای بررسی سلول های غیرطبیعی در دهانه رحم و واژن استفاده می شود. اگرچه این آزمایش قادر به تشخیص سرطان رحم نیست، اما در برخی موارد نتایج آن می تواند نشان دهد که برای رد یا بررسی دقیق تر سرطان رحم نیاز به انجام آزمایش های تکمیلی وجود دارد.
مطلب پیشنهادی: آزمایش ژنتیک: کاربرد، ضرورت، انواع و تفسیر نتایج
3. آزمایش های تصویربرداری
آزمایش های تصویربرداری به پزشکان این امکان را می دهد که اندام های داخل بدن را مشاهده کنند. از این آزمایش ها می توان برای مشخص کردن محل و گستردگی سرطان رحم استفاده کرد.
برخی از این روش ها همچنین نشان می دهند که آیا سرطان رحم به سایر بخش های بدن گسترش یافته است یا خیر.
سونوگرافی
سونوگرافی با استفاده از امواج صوتی تصاویری از بافت های نرم بدن تولید می کند. این روش تصویربرداری می تواند به شناسایی توده ها در داخل رحم و اندازه گیری ضخامت پوشش داخلی رحم کمک کند.
زمانی که پزشک به سرطان رحم یا سایر مشکلات دستگاه تولید مثل مشکوک باشد، معمولاً سونوگرافی یکی از اولین آزمایش ها برای تشخیص است.
در طول سونوگرافی، دستگاهی به نام ترانسدیوسر که ظاهری شبیه یک پروب دستی دارد، امواج صوتی را به داخل بدن ارسال می کند. این امواج پس از برخورد با اندام ها بازمی گردند و توسط ترانسدیوسر دریافت می شوند. سپس کامپیوتر این امواج بازگشتی را به تصاویر زنده و قابل مشاهده تبدیل می کند.
در بررسی سرطان رحم، سونوگرافی معمولاً روی رحم، تخمدان ها و لوله های فالوپ تمرکز دارد:
- سونوگرافی لگنی: ترانسدیوسر روی بخش پایینی شکم حرکت داده می شود.
- سونوگرافی ترانس واژینال: در این روش، ترانسدیوسر وارد واژن می شود و از امواج صوتی برای ایجاد تصاویر ویدیویی از رحم استفاده می کند. تصویر، ضخامت و بافت پوشش داخلی رحم را نشان می دهد.
- سونوگرافی ترانس واژینال با تزریق سالین: پیش از انجام سونوگرافی ترانس واژینال، ممکن است محلول نمکی (آب نمک) به داخل رحم تزریق شود تا نمای پوشش داخلی رحم واضح تر دیده شود.
اگر پزشک به گسترش سرطان رحم مشکوک باشد (متاستاز داده است)، ممکن است آزمایش های تصویربرداری اضافی را تجویز کند.
این آزمایش ها معمولاً برای تشخیص اولیه سرطان رحم استفاده نمی شوند، اما نقش مهمی در تعیین مرحله دقیق سرطان و برنامه ریزی درمان دارند.
رادیوگرافی قفسه سینه
از پرتوهای انرژی برای ایجاد تصویری از قفسه سینه و ریه ها استفاده می کند تا بررسی شود آیا سرطان به ریه ها گسترش یافته است یا خیر. اگرچه این روش مفید است، اما دقت بالایی ندارد.
CT (سی تی اسکن)
این روش با ترکیب چندین تصویر اشعه ایکس، تصاویر مقطعی و بسیار دقیق از بدن ایجاد می کند. سی تی اسکن، اغلب برای بررسی گسترش سرطان یا عود بیماری پس از درمان به کار می رود.
MRI (تصویربرداری با رزونانس مغناطیسی)
در این آزمایش، از میدان های مغناطیسی و امواج رادیویی برای ایجاد تصاویر مقطعی از داخل بدن استفاده می شود. MRI می تواند مشخص کند سرطان تا چه عمقی در رحم رشد کرده است، غدد لنفاوی بزرگ شده در لگن و شکم را شناسایی کند یا نشان دهد که آیا سرطان به مغز یا نخاع گسترش یافته است یا خیر.
مطلب پیشنهادی: آزمایش HPV: انواع، تشخیص و نحوه انجام
PET اسکن (توموگرافی انتشار پوزیترون)
PETاسکن با استفاده از مواد ردیاب رادیواکتیو، نواحی از بدن را که ممکن است سرطان به آن ها گسترش یافته باشد شناسایی می کند. پزشکان معمولاً زمانی از این روش استفاده می کنند که به سرطان رحم پیشرفته مشکوک باشند.
4. نمونه برداری از بافت آندومتر (پوشش داخلی رحم)
برای تشخیص سرطان رحم، پزشک باید نمونه ای از پوشش داخلی رحم را برداشته و آن را زیر میکروسکوپ بررسی کند. این کار به پزشک کمک می کند وجود سلول های سرطانی را به طور دقیق تشخیص دهد.
سه روش اصلی برای به دست آوردن این نمونه وجود دارد:
- بیوپسی آندومتر
- هیستروسکوپی
- گشادسازی و کورتاژ
انتخاب روش مناسب به شرایط هر فرد، شدت علائم و نتایج سایر آزمایش ها بستگی دارد.
بیوپسی آندومتر
بیوپسی آندومتر، شایع ترین آزمایش تشخیصی برای سرطان رحم است. در طول این روش، پزشک یک لوله نازک و انعطاف پذیر را از طریق دهانه رحم وارد رحم می کند و با استفاده از مکش ملایم، مقدار کمی از بافت پوشش داخلی رحم را برای بررسی خارج می سازد.
این روش معمولاً در مطب پزشک انجام می شود و تنها چند دقیقه طول می کشد.
ممکن است در حین انجام آن احساسی شبیه دردهای قاعدگی داشته باشید. استفاده از مسکن های بدون نسخه یا بی حسی موضعی می تواند به کاهش درد و ناراحتی کمک کند.
نمونه برداشته شده به آزمایشگاه فرستاده می شود تا بررسی شود که آیا سلول ها سرطانی هستند یا خیر.
هیستروسکوپی
هیستروسکوپی روشی است که در آن پزشک یک لوله نازک و انعطاف پذیر مجهز به نور و دوربین به نام هیستروسکوپ را از طریق دهانه رحم وارد رحم می کند.
این ابزار به پزشک اجازه می دهد داخل رحم را به طور مستقیم مشاهده کند و در صورت وجود، از بافت های غیرطبیعی پوشش داخلی رحم (آندومتر) نمونه برداری انجام دهد.
پیش از انجام این روش، ممکن است پزشک برای داشتن دید واضح تر از آندومتر، مقدار کمی محلول نمکی (سالین) را داخل رحم تزریق کند.
هیستروسکوپی معمولاً در حالی انجام می شود که بیمار هوشیار است و برای کاهش ناراحتی، از داروی بی حسی موضعی استفاده می شود.
گشاد سازی و کورتاژ (D&C)
D&C یک روش تهاجمی تر برای برداشت نمونه بافت است. اگر نمونه کافی از بیوپسی آندومتر به دست نیامده باشد یا نتایج آزمایش واضح نباشند، ممکن است این روش انجام شود.
در طول این روش، پزشک دهانه رحم را گشاد می کند و با استفاده از ابزاری به شکل قاشق به نام کورت، نمونه ای از پوشش داخلی رحم (اندومتر) را تراشیده و خارج می سازد سپس زیر میکروسکوپ برای وجود سلول های سرطانی بررسی میگردد.
در بسیاری از موارد، هیستروسکوپی همزمان انجام می شود تا روند نمونه برداری دقیق تر هدایت شود.
کورتاژ معمولاً در کلینیک جراحی و به صورت سرپایی انجام می شود و حدود یک ساعت طول می کشد.
بیمار معمولاً تحت بیهوشی عمومی یا آرام بخش قرار می گیرد تا راحت باشد و بیشتر افراد همان روز به خانه بازمیگردند.
۵. آزمایش نمونه بافت آندومتر (پوشش داخلی رحم)
پس از برداشتن نمونه از بافت آندومتر، نمونه به پاتولوژیست ارسال می شود — متخصصی که با بررسی نمونه های بافتی، به تشخیص پزشکی کمک می کند.
اگر در نمونه بافت، سلول سرطانی یافت شود، گزارش پاتولوژی اطلاعاتی درباره نوع سرطان و درجه آن (میزان غیرطبیعی بودن سلول ها زیر میکروسکوپ) ارائه می دهد.
همچنین، سلول های سرطانی می توانند برای بررسی پروتئین های خاص و جهش های ژنتیکی (تغییرات DNA) آزمایش شوند. این آزمایش ها می توانند علل ارثی سرطان رحم را شناسایی کنند و بعضی از آن ها امکان بررسی اثربخشی درمان های نوین مانند ایمونوتراپی را فراهم می آورند.
۶. آزمایش های خون
هیچ آزمایش خونی وجود ندارد که به طور مستقیم سرطان رحم را تشخیص دهد. با این حال، پزشک ممکن است آزمایش خون را برای ارزیابی وضعیت کلی سلامت و شناسایی نشانه هایی که می تواند به تشخیص یا هدایت درمان کمک کند، تجویز کند.
- آزمایش عملکرد کلیه و کبد می تواند به تیم درمان کمک کند بهترین روش درمان را انتخاب کند.
- شمارش کامل سلول های خون (CBC) نوع و تعداد سلول های خونی شما را اندازه گیری می کند. اگر سرطان رحم باعث خونریزی شود، CBC ممکن است نشان دهد که کم خونی (کاهش تعداد گلبول های قرمز) وجود دارد.
- آنتی ژن سرطان CA-125، ماده ای است که برخی از سرطان های رحم به جریان خون وارد میکنند. آزمایش CA-125 برای تشخیص مستقیم سرطان رحم استفاده نمی شود، اما اگر سطح آن بالا باشد، ممکن است نشان دهد که سرطان گسترش یافته است.
مطلب پیشنهادی: آزمایش CBC یا شمارش کامل خون با تفسیر کامل نتایج
درمان سرطان رحم
سرطان رحم معمولاً ابتدا با جراحی برای برداشتن سرطان درمان می شود. این جراحی ممکن است شامل برداشتن رحم، لوله های فالوپ و تخمدان ها باشد. سایر گزینه های درمانی ممکن است شامل پرتودرمانی یا دارودرمانی برای کشتن سلول های سرطانی باشد.
گزینه های درمانی مناسب برای سرطان رحم، به ویژگی های خاص سرطان، مانند مرحله بیماری، وضعیت عمومی سلامتی و ترجیحات شخصی فرد بستگی دارد.
جراحی هیسترکتومی
درمان سرطان رحم معمولاً شامل عمل جراحی برای برداشتن رحم است که به آن هیسترکتومی گفته می شود. این درمان اغلب شامل برداشتن لوله های فالوپ و تخمدان ها نیز می شود که به آن سالپینگو-اووفورکتومی گفته می شود.
هیسترکتومی باعث میشود که امکان بارداری در آینده وجود نداشته باشد. همچنین، اگر تخمدان های شما برداشته شوند و هنوز یائسگی را تجربه نکرده باشید، یائسگی آغاز خواهد شد.
در طول جراحی، جراح مناطق اطراف رحم را برای بررسی نشانه های گسترش سرطان بررسی می کند. همچنین، ممکن است غدد لنفاوی برداشته شوند تا بررسی شوند و مرحله سرطان تعیین گردد.
پرتودرمانی
پرتودرمانی از انرژی قوی برای از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می کند. این انرژی می تواند از اشعه ایکس، پروتون ها یا منابع دیگر تأمین شود.
در برخی موارد، قبل از جراحی ممکن است پرتودرمانی توصیه شود تا تومور کوچک تر شده و برداشتن آن آسان تر شود.
اگر بیمار قادر به انجام جراحی نباشد، ممکن است تنها از پرتودرمانی استفاده شود.
پرتودرمانی می تواند شامل روش های مختلفی باشد که بسته به وضعیت بیمار تعیین می شود.
- پرتودرمانی خارجی
در این روش، انرژی پرتو از یک دستگاه بیرون از بدن به سمت نقاط مشخصی از بدن هدایت می شود. بیمار روی تخت دراز می کشد و دستگاه پرتودرمانی تابش را دقیقاً به محل مورد نظر می فرستد.
- پرتودرمانی داخلی
در این روش، دستگاه یا وسیله ای که حاوی پرتو است، در داخل بدن قرار داده می شود. نمونه های این دستگاه ها شامل دانه های کوچک، سیم ها یا سیلندرها هستند. این وسیله معمولاً در داخل واژن برای مدت کوتاهی قرار میگیرد تا سلول های سرطانی را هدف قرار دهد.
مطلب پیشنهادی: آزمایش خون HCT
شیمی درمانی
شیمی درمانی، از داروهای قوی برای کشتن سلول های سرطانی استفاده می کند. برخی بیماران تنها یک داروی شیمی درمانی دریافت می کنند، در حالی که برخی دیگر دو یا چند دارو را به صورت ترکیبی دریافت میکنند.
بیشتر داروهای شیمی درمانی از طریق رگ تزریق می شوند، اما برخی به شکل قرص مصرف می شوند. این داروها وارد جریان خون شده و در سراسر بدن حرکت می کنند تا سلول های سرطانی را نابود کنند.
- شیمی درمانی بعد از جراحی: گاهی برای کاهش احتمال بازگشت سرطان استفاده می شود.
- شیمی درمانی قبل از جراحی: برای کوچک کردن تومور، تا احتمال برداشتن کامل سرطان در عمل افزایش یابد.
- شیمی درمانی در موارد پیشرفته یا عودکننده: برای درمان سرطان پیشرفته رحم که به بیرون از رحم گسترش یافته یا سرطان بازگشتی، توصیه می شود.
هورمون درمانی
هورمون درمانی، شامل مصرف داروهایی است که سطح هورمون ها را در بدن کاهش می دهند. سلول های سرطانی که برای رشد به هورمون ها وابسته اند ممکن است در نتیجه این درمان از بین بروند.
هورمون درمانی معمولاً زمانی استفاده می شود که سرطان رحم پیشرفته باشد و به بیرون از رحم گسترش یافته باشد.
مطلب پیشنهادی: آزمایش خون ESR
درمان هدفمند
درمان هدفمند از داروهایی استفاده می کند که مواد شیمیایی خاص در سلول های سرطانی را هدف قرار می دهند. با مسدود کردن این مواد، سلول های سرطانی می میرند.
درمان هدفمند معمولاً همراه با شیمی درمانی برای درمان سرطان رحم پیشرفته استفاده می شود.
ایمونوتراپی
سیستم ایمنی معمولاً با عفونت ها و سلول های غیر طبیعی مبارزه می کند، اما سلول های سرطانی با مخفی شدن از دید سیستم ایمنی می توانند زنده بمانند.
ایمونوتراپی از داروهایی استفاده می کند که به سیستم ایمنی بدن کمک می کنند سلول های سرطانی را شناسایی و نابود کنند.
این روش در سرطان رحم ممکن است زمانی مد نظر قرار گیرد که سرطان پیشرفته باشد و درمان های دیگر موثر نبوده اند.
مراقبت تسکینی
مراقبت تسکینی نوعی مراقبت ویژه پزشکی است که به بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به بیماری های جدی، از جمله سرطان، کمک می کند. این مراقبت می تواند درد و سایر علائم بیماری را کاهش دهد.
تیم مراقبت تسکینی شامل پزشکان، پرستاران و سایر متخصصان آموزش دیده است که با فرد، خانواده و تیم درمانی بیمار همکاری می کنند تا کیفیت زندگی وی بهتر شود.
مزیت مهم مراقبت تسکینی این است که می توان آن را هم زمان با درمان های قوی سرطان مانند جراحی، شیمی درمانی یا پرتو درمانی دریافت کرد. این مراقبت می تواند باعث شود بیماران احساس بهتر و زندگی طولانی تری داشته باشند.
مطالعات بالینی
مطالعات بالینی برنامه هایی هستند که در آن ها، درمان ها، مداخلات و آزمایش های جدید بررسی می شوند تا بتوانند سرطان رحم را پیشگیری، تشخیص، درمان یا مدیریت کنند.
مقابله و حمایت
پس از دریافت تشخیص سرطان رحم، ممکن است فرد بیمار سوالات، ترس ها و نگرانی های زیادی داشته باشد. هر فرد در نهایت راهی برای کنار آمدن با تشخیص سرطان رحم پیدا می کند.
با گذشت زمان، بیمار خواهد فهمید که چه روشی برای وی مناسب است. تا آن زمان، می توان این موارد را امتحان نمود:
- کافی است درباره سرطان رحم اطلاعات کسب کنید تا بتواند درباره مراقبت های خود تصمیم گیری نماید و احساس راحتی داشته باشد.
- یک سیستم حمایت قوی را حفظ کنید. روابط مستحکم می تواند به شما کمک کند تا با درمان سرطان بهتر کنار بیایید. با دوستان نزدیک و اعضای خانواده درباره احساسات خود صحبت کنید.
از طریق گروه های حمایتی در جامعه خود یا به صورت آنلاین با دیگر بازماندگان سرطان ارتباط برقرار کنید.
- تا هر زمان که احساس توانایی کردید، سعی کنید در فعالیت های معمول خود فعال بمانید.
آماده شدن برای ملاقات با پزشک
اگر به سرطان رحم مبتلا شوید، احتمالاً به پزشکی ارجاع داده می شوید که در سرطان های سیستم تولید مثل تخصص دارد و به آن انکولوژیست زنان گفته می شود.
از آن جا که وقت ملاقات ها ممکن است کوتاه باشد و موضوعات زیادی برای بحث وجود داشته باشد، خوب است که آماده باشید. در ادامه اطلاعاتی ارائه شده است که به شما کمک می کند برای وقت ملاقات آماده شوید و بدانید چه انتظاری می توانید از تیم پزشکی خود داشته باشید.
کارهایی که می توانید انجام دهید:
- تمام علائمی که تجربه می کنید را یادداشت کنید، حتی آن هایی که ممکن است به نظر مرتبط با دلیل مراجعه شما نباشند.
- فهرستی از تمام داروها، ویتامین ها و مکمل هایی که مصرف می کنید تهیه کنید. همچنین یادداشت کنید که آیا قبلاً از هر نوع درمان هورمونی استفاده کرده اید، از جمله قرص های ضد بارداری، تاموکسیفن یا سایر درمان های هورمونی.
- از یک عضو خانواده یا دوست خود بخواهید شما را همراهی کند. گاهی به خاطر سپردن تمام اطلاعات ارائه شده در طول وقت ملاقات دشوار است و کسی که همراه شماست ممکن است چیزی را که فراموش کرده اید یا از دست داده اید به یاد بیاورد.
- سوالاتی برای پرسیدن از پزشک خود یادداشت کنید. زمان ملاقات شما با پزشک محدود است، بنابراین آماده کردن لیستی از سوالات پیش از ملاقات می تواند به شما کمک کند تا بیشترین بهره را از وقت خود ببرید.
برای سرطان رحم، برخی از سوالات پایه که می توانید بپرسید شامل موارد زیر است:
- محتمل ترین علت علائم من چیست؟
- آیا علل دیگری برای علائم من وجود دارد؟
- چه آزمایش هایی برای تشخیص سرطان رحم لازم است؟
- آیا آزمایش های دیگری برای مرحله بندی سرطان وجود دارد؟
- چه روش های درمانی در دسترس هستند؟ از هر درمان چه عوارض جانبی ممکن است انتظار داشته باشم؟ این درمان ها چگونه بر زندگی جنسی من تأثیر می گذارند؟
- به نظر شما بهترین مسیر درمانی برای من چیست؟
- جایگزین های روش اصلی پیشنهادی شما چیست؟
- من بیماری های دیگری نیز دارم. چگونه می توانم آن ها را به بهترین شکل مدیریت کنم؟
- آیا محدودیت هایی وجود دارد که باید رعایت کنم؟
- آیا سرطان من گسترش یافته است؟ مرحله آن چیست؟
علاوه بر سوالاتی که آماده کرده اید، در طول ملاقات از پرسیدن سوالات اضافی نیز دریغ نکنید.
انتظاری که از پزشک خود باید داشته باشید
برای پاسخ دادن به برخی سوالات درباره علائم خود آماده باشید. این سوالات ممکن است شامل موارد زیر باشد:
- آیا تجربه خونریزی یا ترشح غیرطبیعی واژینال داشته اید؟ این اتفاق چند وقت یک بار رخ می دهد؟
- آیا درد لگنی دارید؟
- آیا علائم دیگری نیز داشته اید؟
- آیا علائم شما مداوم بوده یا گاهی اتفاق می افتد؟
- چه چیزی علائم شما را بهبود می بخشد؟
- چه چیزی علائم شما را تشدید می کند؟
- آیا از درمان هورمونی برای علائم یائسگی استفاده کرده اید؟
- آیا سابقه شخصی سرطان دارید؟
- آیا سایر اعضای خانواده شما به سرطان مبتلا شده اند؟ در چه سنی تشخیص داده شده اند؟ چه نوع سرطانی بوده است؟
جمع بندی
آزمایش سرطان رحم، شامل مراحل مختلفی از معاینه اولیه تا نمونه برداری از بافت آندومتر است. تشخیص زودهنگام نقش کلیدی در موفقیت درمان دارد و انتخاب روش مناسب به علائم، سن و شرایط هر فرد بستگی دارد.
سوالات متداول
آزمایش سرطان رحم چگونه انجام می شود؟
آزمایش سرطان رحم معمولاً با بررسی سابقه پزشکی و معاینه لگن آغاز می شود و سپس از روش هایی مانند سونوگرافی ترانس واژینال و در نهایت نمونه برداری از بافت آندومتر (بیوپسی، هیستروسکوپی یا کورتاژ) برای تشخیص قطعی استفاده می گردد.
بهترین روش برای تشخیص سرطان رحم چیست؟
بهترین و قطعی ترین روش تشخیص سرطان رحم، نمونه برداری از بافت آندومتر و بررسی آن زیر میکروسکوپ توسط پاتولوژیست است. سونوگرافی و سایر آزمایش ها به تشخیص کمک می کنند اما تشخیص نهایی با بیوپسی انجام می شود.
آیا آزمایش خون سرطان رحم را نشان می دهد؟
خیر، هیچ آزمایش خونی به تنهایی قادر به تشخیص مستقیم سرطان رحم نیست. آزمایش هایی مانند CA-125 ممکن است در برخی موارد نشانه ای از گسترش سرطان باشند، اما برای تشخیص قطعی استفاده نمی شوند.
تفاوت بیوپسی و کورتاژ رحم چیست؟
بیوپسی آندومتر روشی ساده تر و سرپایی است که در آن با یک لوله نازک، مقدار کمی از بافت رحم برداشته می شود، در حالی که کورتاژ (D&C) یک روش تهاجمی تر است که با گشاد کردن دهانه رحم و تراشیدن پوشش داخلی رحم، نمونه بزرگ تری از بافت گرفته می شود.
